Live Report Yann Tiersen 14/11/09

Σάββατο..Tiersen sold out...Η κωλοφαρδία της υπόθεσης είναι πως είχα μια πρόσκληση έτοιμη στο τσεπακι...Ετσι για τη φάση...κωλοψήθηκα να πάω Tiersen... Μέσα σε 15 λεπτά είχα κανέι μπανιο, είχα βάλει τα καλά μου πήρα ταξάκι , γαμώ το δίπλωμα..Πότε θα το βγάλω????Γραφικότατος ο ταρίφας και εγώ με χαμόγελο ως τα αυτιά...Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να βρεις ταξί στον Περισσό ??Απίστευτα δύσκολο...Λες και εκεί είναι το τέρμα του κόσμου , ειδικά στο δρόμο που μένω εγω . Φτάνω έξω από το Fuzz και...μμμμμ το Fuzz δεν είναι πια στη Βουλιαγμένης!!Μάλλον είμαι το τελευταίο άτομο που το έμαθα αυτό..ε?Κατεβαίνω , στέκομαι έξω από την κατεστραμένη πόρτα του ex-Fuzz πιάνω το κεφάλι μου ..Είναι από αυτές τις στιγμές που θα το ήθελα μπερδεμένο...όχι πως δεν είναι , είναι συνέχεια ...Τώρα όμως στέκομαι στην Βουλιαγμένης με δύο , ίσως και τρεις λύσεις για το τι ακριβώς θα κάνω...Πήρα την εύκολη , άρρωστη και ασφαλή οδό...Λιώσιμο με Ικαριώτικη παρέα...Αυτό ήταν το άκουσμα που θα με πήγαινε στο πιο σίγουρο live , μάλλον στο live που σίγουρα θα τα έσπαγα..Και έτσι και έγινε . Με κατεστραμένο κεφάλι (δε θέλει πολύ ώρα να λιώσεις με μια τέτοια παρέα) πήγα να τα ακούσω τον Argy στο (feels like home-) AN . Καινούριος δίσκος για τους Nightstalker και το ΑΝ τίγκα , φίσκα , χωρίς υπερβολές . Το πως πήγε το live είναι κάτι που ξέραμε από την αρχή..Κανένα live των Nightstalker δεν είναι άσχημο..Αυτό ξέραμε πριν καν αρχίσουν. Αυτό όμως του Σαββάτου στα αυτιά ενός νηφάλιου μυαλού δεν ήταν ό,τι καλύτερο . Το πρόβλημα στην κιθάρα έκανε την ύπαρξή της μάλλον ... ανύπαρκτη ,τόσο όσο στα αυτιά τα δικά μου να ακούγεται και πάλι γαμάτο...Δεν ήμουν νηφάλια..Καθόλου.... Και τα καινούρια κομμάτια γαμάνε... και χωρίς κιθάρα πάλι γαμάνε..Και τα παλιά μας τρελλαίνουν πάντα...και πάντα και on and on and on (δε χρειάζεται να αναφέρω τίτλους κομματιών) . Τα γνωστά κατά τη διάρκεια της βραδυάς , μπύρες και stagediving , είδα πάλι τις stoneroπαρέες από το φοιτιτιλίκι..Αυτά ειναι , κλασσικές αξίες ...Εδώ στο Παρίσι όλα είναι sold out ..Atlas Sound , δίπλα στο ποτάμι , απίστευτη εικόνα , αλλά ο τεράστιος μαύρος στη είσοδο , με το που περάσαμε όλη αυτή την ουρά μας λέει....Full...Και εγώ , του λέω , ξενέρωσα φούλ...Και την επόμενη μέρα έξω από το venue που παίζανε οι Gossip , sold out , φυσικά και εκεί (πως γίνεται αυτό......?) ένας τύπος πουλούσε δύο εισητηρια 300 eurάκια .Τι λες ρε φίλε ?Ποιος θα δώσει 300 για να δει την χοντρούλα...?Ρε δεν πανε καλά οι Γάλλοι...Έχουν ξεφύγει..Πάλι καλά που καβατζωθήκαμε με on line εισητηριάκια για αύριο...Nightstalker ρε...Tiersen και μαλακίες....

HATEBREED-Hatebreed

Ο ΔΕΚΑΛΟΓΟΣ :

1.To line-up,χοντρικά απαρράλαχτο(μην μπαίνουμε σε λεπτομέρειες..)

2.Η αυθεντική ταυτότητα.

3.Η κλάση.

4.Η μοναδικότητα.

5.Το παρελθόν..

6.H εμπειρία(πλέον..).

7.Οι κωλοπαρέες τόσων ετών,κάνοντάς τους γνωστούς σε τεράστια metal(και μη) κοινά.

8.Κορυφαίες guest συνεργασίες των Shawn Crahan και Chris Broderick.

9.Τα προπαρασκευαστικά πυρά(“For the Lions”)που προηγήθηκαν..

10.Η κυρίως επίθεση:Τα 15 καλύτερα, «ωριμότερα», «πιο μουσικά» HATEBREED tracks που είχατε ποτέ..

Βαθμολογία:album of the(hatebreed) year..

Peter Murphy live @ Gagarin

To review είναι της christine και η photo του φίλου Μπάμπη.

Όταν έρχεται για συναυλία το εφηβικό σου είδωλο δεν ξέρω κατά πόσο μπορείς να είσαι αντικειμενικός στην κρίση σου. Ο Peter Murphy αποτελεί σταθμό στην ιστορία της μουσικής, ως μέλος της σπουδαιότερης κατ’ εμέ dark wave/goth μπάντας, μιας μπάντας που την αποτελούσαν 4 διαφορετικές προσωπικότητες. Εδώ όμως δεν θα μιλήσουμε για τους Bauhaus, όχι ακόμα τουλάχιστον.

Ομολογώ πως περίμενα να είχε περισσότερο κόσμο το Gagarin, αν και τελικά αυτό λειτούργησε υπέρ όσων παρευρεθήκαμε. Μάλλον τον έφαγε ο ανταγωνισμός της Βeyonce.

Στις 10.30 βγήκε το support act. Η Lettie, απείρως βαρετή για τα δικά μου γούστα, όσα «παιχνίδια» και αν έβγαλε στην σκηνή για να ενθουσιάσει, δεν μπόρεσε να σταθεί στο ύψος του ονόματος που ακολούθησε.

11.15 (επιτέλους) και είναι η σειρά του Peter Murphy να ανέβει στη σκηνή. Περίμενα πως και πώς να δω πόσο έχει εξελιχθεί εμφανισιακά αυτό το “creature of the night” και μπορώ να πω ότι η σεμνότητα και η απλότητα του με άφησαν ικανοποιημένη.

Ξεκίνησε πολύ δυνατά με Velocity Bird, απόλυτα θεατρικός, σοβαρός και έχοντας επίγνωση της δεκαετίας που βρίσκεται. Ο Peter Murphy είναι ο μουσικός που δεν κόλλησε στις παλιές δόξες και τις goth μουσικές. Προτίμησε να ρισκάρει προκειμένου να εξελιχθεί .

Συνέχεια με Disappearing και I fall with your Knife, δυο από τα ομορφότερα κομμάτια της solo καριέρας του. Ακoλουθεί το Marlene Dietrich’s Favorite Poem για να έρθει η ώρα της πρώτη διασκευή του live: το by all means εκπληκτικό «In Every Dream Home a Heartache» των Roxy Music. Να σημειώσω, πως μέχρι αυτό το σημείο ο Peter Murphy δεν έχει καμία απολύτως οπτική επαφή με το κοινό, κατάλοιπο ίσως της παλιάς περσόνας του. Ακολουθούν κομμάτια όπως τα “Τoo Μuch 21^st Century” από τον πρόσφατο δίσκο των Bauhaus, “Secret” και “Deep Ocean Vast Sea.”. Πρέπει να πω πως μέχρι εκείνη την ώρα η συναυλία δεν είναι απογοητευτική αλλά σίγουρα δεν χαρακτηρίζεται και συγκλονιστική. Επειδή είχα ψάξει τα set lists των προηγούμενων 2-3 συναυλιών, I was just holding my breath για το encore.

Στο 1^ο encore βγαίνει με ακουστική κιθάρα και ξεκινά το «Strange Kind Of Love» ενώνοντας το με το «Bella Lugosi Is Dead» και το σπίρτο ανάβει. Μόλις ακούγονται οι πρώτες νότες του "She is in Parties", κάνεις δεν μπορεί να συγκρατηθεί και το έως εκείνη την ώρα χλιαρό κλίμα, μεταμορφώνεται σε φωτιά που φουντώνει

2^ο encore με «Cuts You Up», «Ziggy Stardust» για ένα πολύ δυνατό κλείσιμο με «Transmission» των Joy Division

Σίγουρα δεν θεωρώ πως είναι το καλύτερο live που έχω παρακολουθήσει στη ζωή μου….για πάρα πολλούς λόγους όμως, συναισθηματικούς και μη, θα πλήρωνα again and again για να ξαναδώ αυτό που πρόσφερε ο Σκοτεινός Πρίγκιπας, το Μεγάλο μου Είδωλο Peter Murphy.

Christine

O.S.I. - Blood

Οι Office of Strategic Influence, το project supergroup που δημιούργησε το 2003 o Jim Matheos από τους Fates Warning και ο Kevin Moore εγκαταλείποντας τους Dream Theater, κυκλοφόρησαν τον Απρίλιο τον 3o τους δίσκο Blood.

3 είναι και τα χρόνια πέρασαν από το Free για να φτάσουμε σε μια δουλειά των OSI από την οποία λείπουν αρκετά από όσα περίμενες.

Το Βlood βρίσκει τους OSI χωρίς τον Mike Portnoy. Αυτό και μόνο λέει πολλά. Τη θέση του στα drums έχει εδώ o Gavin Harrison των Porcupine Tree.

Το πιο βασικό όμως είναι πως o στόχος για ένα «crossroads between rock and progressive metal» album που περιγράφει η μπάντα στο myspace της απομακρύνεται ακόμα περισσότερο. Ακόμα και εκεί που θα μπορούσε με OD καλής προαίρεσης να εντοπιστεί το metal στο progressive rock τους (π.χ. False Start), παρεμβαίνει ο παράγοντας ‘αδιάφορη σύνθεση’ για να τους πετάξει έξω.

Δομές χωρίς εκπλήξεις, επαναλήψεις, industrial πινελιές και drums που υπενθυμίζουν την έντονη απουσία του Portnoy, είναι μερικά από τα στοιχεία ενός ευχάριστου κατά τα άλλα άλμπουμ με κάποιες ‘κολλητικές’ συνθέσεις. Γιατί το μεγαλύτερο κακό σε ένα δίσκο σαν το Blood, είναι ότι προηγήθηκε το καταπληκτικό Office of Strategic Influence.

…Και μπορεί η ατμόσφαιρα του Τerminal και η συμμετοχή του από μηχανής θεού Akerfeldt στο όντως υπέροχο Stockholm να δίνουν στο Blood λόγο ύπαρξης, η αναπόφευκτη σύγκριση τους όμως με συνθέσεις όπως εκείνη του shutDOWN και του Head δημιουργούν σε σένα - που προφανώς αγάπησες εκείνο το debut για να διαβάζεις τόση ώρα - την αίσθηση του κενού.

Βαθμολογία: συζητήσιμη

CLUES-Clues

Εντάξει Καναδά γούσταρα πάντα..Δε το κρύβω , μπάντες σαν τους Arcade Fire , Sunset Rubdown (εννοείται....) έτσι με πολλά όργανα και κόσμο και κάποιος από την μπαντα να χτυπιέται άκυρα και γαμώ..Δε ξέρω γουστάρω ...φούλ...Αν ποτέ είχα μια μπάντα θα ήθελα να είμαι αυτός ο τύπος (εχχχμ η τύπισσα)...Να χτυπάω κάτι με μανία..Ας είναι και κράνος...δε με νοιάζει...Αλλά όλα αυτά σε μια φλώρικη μπάντα σαν τους Clues ας πούμε. Σε άλλη μπάντα θα ήθελα να είμαι το μπάσο (όχι ο μπασίστας , το μπάσο , σωστά το έγραψα) . Το 60% των κομματιών του Clues στο μεταξύ είναι-όπως αποκαλεί ο shinobi-νανουρίσματα , στο 40% όμως θα χτυπιόμουνα ..παραπάνω από όσο θα έπρεπε . Το βρήκα αθώα ωραίο αυτό το album. Πρώτη δουλειά για τους προαναφερθέντες και πρώτη μου επαφή μαζί τους ..Καλή . Δεν κόπηκα κιόλας αλλά κάποια κομμάτια μου αρέσανε πάρα πάρα πολύ . Περισσότερο από όσο μου αρμόζει . Έχω αλλάξει τελευταία , μου το λένε και όλοι γύρω μου ...Μεγαλώνω , χάνω την αίσθηση του γούστου μου , καλά αυτό όχι για όλα τα πράγματα , αποδέχομαι καταστάσεις , καμμιά φορά δέχομαι και διαταγές..Ας τα αφήσω τώρα όλα αυτά πίσω και να πάω στο θέμα του δίσκου , έτσι για αλλαγή . Έχει κυκλοφορήσει κάτι μήνες τώρα , από τον Μάιο , εγώ μόλις προ ημερών τον ανακάλυψα και με κόλλησε , πιάστηκα μπούφος με λίγα λόγια . Έπεσα ξανά (-και ξανά) σε παγίδα Καναδών . Ο μισός δίσκος είναι υποτονικός , όμορφα υποτονικός όμως , μουσική για ρόζ τύπισες , είναι και αυτή η εξοικίωση τελευταία με τα γαλλικά , ήρθε και έδεσε . Ο άλλος μισός δίσκος είναι υποτονικός αλλά με ξεσπάσματα , μουσική για ηλίθιες σαν και του λόγου μου . Ξέρετε Καναδοί...Δε χρειάζεται να πω κάτι άλλο . Τώρα με όλα τα παραπάνω που έγραψα καταλάβατε περι τίνος πρόκειται οπότε ας γυρίσω ξανά σε εμένα . Νιώθω άρρωστη σήμερα με ξεσπάσματα πανικού και αυτο το 'Approach The Throne' μ'αρέσει , μου φτιάχνει τη διάθεση , δείτε το album σα depon...Tα mesulid είναι σε άλλο συρτάρι.

6.7/10

The Sonics Live @ Gagarin 205 6&7/11/2009

Πρώτη επίσκεψη στην Ελλάδα and Τhe Sonics went boom...!

Και χαμός και τρέξτε όσο προλαβαίνετε και sold out.Όχι τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε και εισητήρια υπήρχαν και για τους καθυστερημένους των βραδιών .Το μόνο σίγουρο, οι περισσότεροι rock n' rollers της Αθήνας και όχι μόνο ήταν εκεί για να τιμίσουν αυτούς που έδωσαν ταυτότητα στο garage.Ψαρά μαλλιά, λίγες ρυτίδες, ήπια κινητικότητα στο πάλκο, μπουκωμένες στριγγλιές όλα αναμενόμενα και συγχωρεμένα μετά από μία

σαρανταετία.Άλλωστε αυτό που τους έκανε ακουστικούς(sonics) δεν ήταν η πολυπλοκότητα των τραγουδιών τους όυτε τα ωραία τους μούτρα, αυτό που τους έκανε ακουστικούς ήταν η τσίτα, η όρεξη για χορό και γέλιο, η απλότητα και η ενέργεια που προσέφερε αυτός ο ξεχωριστός ήχος που δημιουργούσαν με τα ξεφαντωτικά fuzz.Όταν μιλάμε για τους Sonics μιλάμε για το διαχρονικό και το μοντέρνο συγχρόνως, έιναι σαν να μιλάμε για ένα jukebpox μέσα σε ένα σύγχρονο σαλόνι και άμα φανταστούμε το πως επηρεάζει αυτό τον υπόλοιπο χώρο, τότε έτσι ακριβώς επηρέασαν και οι Sonics όλη τη σκηνή του Seattle.

12 και κάτι η ώρα και το τεράστιο μαύρο πανί του Gagarin πέφτει για τις αναγκαίες προετοιμασίες πριν να εμφανιστεί το μεγάλο όνομα της βραδιάς.Ανακατεύω λίγο τα μαλλιά, σηκώνω κάπως τα μανίκια, ανάβω ένα τσιγάρο, βρέχω τα χείλη μου με λίγη ζεστή μπύρα, η καρδια κανει τικ τουκ τικ τουκ και τότε σηκώνεται το πανί.Ότι περίμενα να δω τόσα χρόνια ήταν εκείαπέναντι μου και υπερυψωμένο.Η πεντάδα (Gerry Roslie, Andy Parypa, Larry Parypa, Rob Lind και Bob Bennett) φάνηκε ότι ακόμα το έχει και πέρα από τα μεγάλα hitakia τους παρουσιάσαν και ένα ακόμα νέο κομμάτι (Head On Backwards).Δυστυχώς ο κόσμος ήταν στιβαγμένος και ο χορός σχεδόν αδύνατος.Αν και ξεκίνησαν λίγο μουδιασμένοι οι 60ρηδες πλεόν Sonics αυτό δεν τους πτόησε και με ένα garage μπαράζ δεν δυσκολεύτηκαν να μας απογειώσουν και έτσι να δημιουργήσουν ενα live παρτάκυ υπό τους ήχους των Cinderella, Strychnine και Have Love Will Travel.

Μετά το καθιερωμένο encore (Louie Louie και Τhe Wich) άνοιξαν τα φώτα και οι παρευρισκόμενοι άρχισαν να αποχωρούν.Η απόφαση των Sonics να πέξουν άλλο ένα κομμάτι σαν δεύτερο και αποχαιρετιστήριο encore ήταν το clue της βραδιάς και πραγματικά τότε ήταν η στιγμή που το Gagarin πήρε φωτιά και για 2 λεπτά έζησε στιγμές αντίστοιχες των 60's party.

Την συναυλία φυσικά την άνοιξαν 2 ελληνικές μπάντες.Oι Yesterday's Thoughts μου άφησαν τα καλύτερες εντυπώσεις

με τον psychgarage ήχο τους και ευελπιστώ να τους ξαναδώ μαζί με τον Baby Woodrose στο Rodeo.Xωρίς να έχω άποψη για τους

The Jacks κλείνει αυτό το live review.

Δεν θα μπω στο τρυπάκι του setlist γιατί πολύ απλά χαζευω στα live και είμαι χαμμένος.Το μόνο poy ξέρω είναι ότι έμεινα απόλυτα ευχαριστημένος από αυτό που είδα και άκουσα.

A Place to Bury Strangers -before x-mas

Αφού έδωσα ραντεβού θα πάω...Την άλλη εβδομάδα...Ερχονται και εδώ 8 και 9 Δεκεμβρίου..Όχι πως το παρουσιάζω ως αποκλειστικότητα..όλοι το ξέρουν... πλέον...Εμένα μου πήρε λίγες μέρες να μου φύγει η ξενέρα...Θα είναι όλοι εκει...Άντε καληνύχτα..
Αξίζει να πω και πού ? Ολοι το ξέρουν πλέον..google it.

Theodore Ziras Guitar Clinic in Athens

Ο THEODORE ZIRAS θα παραδώσει Σεμινάρια Ηλεκτρικής Κιθάρας το Σάββατο στις 21 Νοεμβρίου στο Εναρμόνιο Ωδείο, Αχαρνών 314 & Άτλαντος 25 (2ος όροφος).
Ώρα έναρξης 18:00.
Είσοδος Ελεύθερη!

Όποιος ενδιαφέρεται να μάθει τα μυστικά της ηλεκτρικής κιθάρας από έναν από τους καλύτερους κιθαρίστες στον κόσμο, καλό θα ήταν να μην χάσει αυτήν την ευκαιρία.

Sponsored by GuitarSchool.gr / Line6

Οδηγίες για να μην χαθείτε


myspace

Faust live @ Κύτταρο 29 Nοεμβρίου 2009

Χαμός.....

29 & 30/11/09 THE MELVINS Live @ Rodeo Club

NIGHTSTALKER - "Baby, God is Dead" Video

THE YOU AND WHAT ARMY FACTION-Fixx

Υποτίθεται θα έπρεπε να πιω πολύ , υποτίθεται θα έπρεπε να βγάλω τα ακουστικά μου , υποτίθεται θα έπρεπε να γράφω σε χαρτί , υποτίθεται , πάλι , πως τα pc μου ισοπεδώνουν τη φαντασία. Τί σημασία όμως έχει? Τελικά αν βρίσκεις κάπου τον ρομαντισμό που ψάχνεις δεν έχει όντως καμμία σημασία....Θα έδινα βέβαια όλο μου το βασίλειο για ένα λιβάδι γεμάτο λουλούδια και ένα άκουσμα που θα με έστελνε στο διάολο. Τί σχέση έχει ο ρομαντισμός με τους Faction?

Καμμία .Το άκουσμα που θα με έστελνε στο διάολο όμως ταυτίζεται απόλυτα. Σκοπός αυτού του κειμένου σήμερα δεν είναι ο συνηθισμένος , που σε κάποιους σπάει τα νεύρα , να πω την ιστοριούλα μου και να βάλω μια βαθμολογία με δεκαδικούς για να ειρωνευτώ το pitchfork ... Σκοπός μου είναι να μπορέσω να μοιράσω τα 11 κομμάτια του Fixx σε όποιον φυσικά είναι διατεθειμένος να τα ακούσει...Εμενα έπεσε στα χέρια μου το cd , καλά , όχι ακριβώς έπεσε , για την ακρίβεια ... το έριξα...Δε θα αντέξω λοιπόν να μην αναφερθώ στο εξαιρετικό artwork του που ακόμα και στην επιλογή των χρωμάτων με αρρώστησε .. Όπως επίσης δε θα αντέξω να μην αναφέρω πως οι τίτλοι των κομματιών με εντυπωσίασαν....Μπορούν να χαρακτηριστούν από καμμένοι , αν είσαι ανίδεος , μέχρι και πολύ έξυπνοι , κολληματικοί ... Και τώρα μαντέψτε...Δε θα γράψω τίποτα για τα κομμάτια...δε θα προσθέσω καν tags..Ένας ακόμα λόγος που δε θα το κάνω , πέρα από τον γνωστό , γιατί απλά δεν είμαι δισκοκριτικός , είναι γιατί θα τον κατεβάσετε μέχρι και οι απλά περίεργοι ..Στη συγκεκριμένη περιέργεια , λοιπόν , δεν εφαρμόζεται το γνωστό ρητό ‘η περιέργεια σκότωσε τη γάτα’ αλλά το αντίθετο...’η γάτα σκότωσε την περιέργεια’ .Η γάτα είναι το παρακάτω link..Σκοτώστε την με όποιον τρόπο θέλετε και βαθμολογήστε εσείς τα κομμάτια...Δε θέλω δεκαδικούς και αηδίες...Comments θέλω......

Πολλά comments....

Download

PORCUPINE TREE - The Incident

Ο Steven Wilson ξαναχτύπησε μέσα σε ένα χρόνο δύο φορές. Μετά τον προσωπικό του δίσκο, "Insurgentes" ήρθε η σειρά των Porcupine Tree με το "The Incident". Δύο χρόνια μετά το αριστουργηματικό "Fear of a Blank Planet", περίμενα πως και πως το νέο πόνημα του Wilson κάτω από την σκέπη των Trees. Όταν το άκουσα για πρώτη φορά απογοητεύτηκα. Είχα την εντύπωση ότι μόλις άκουσα ότι χειρότερο έγραψε ποτέ. Όμως μετά από εμπεριστατωμένες ακροάσεις άλλαξα γνώμη. Το άλμπουμ τελικά είναι αρκετά καλό. Το μόνο κακό είναι ότι δεν έχει και πολύ μεγάλη σχέση με προηγούμενα αριστουργήματά τους. Με άλλα λόγια, ο Wilson έγραψε όντως έναν από τους κατώτερους δίσκους των Trees (δίχως όμως να είναι και ο κατώτερος όλων) αλλά δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω την λέξη χειρότερος. Δεν θα ήθελα να παρερμηνευτώ εδώ. Λέγοντας ότι είναι ένας από τους κατώτερους δεν εννοώ ότι είναι κακός ή μέτριος. Απλά, ενώ τα περισσότερα άλμπουμ τους ζυγώνουν την τελειότητα, το "The Incident" δεν το καταφέρνει. Είναι πολύ όμορφο, μελαγχολικό και ψυχεδελικό, αλλά χάνει κάπως από φαντασία και ένταση. Είναι κάπως χλιαρό. Ο Wilson δύσκολα ξεμένει από έμπνευση αλλά εδώ ίσως και να βιάστηκε λιγάκι.
Το "The Incident" αποτελείται από δύο CD. Το πρώτο περιέχει 14 κομμάτια τα οποία όλα μαζί αποτελούν το "The Incident", που είναι το ένα και μοναδικό «κομμάτι» του πρώτου CD, διάρκειας 55 λεπτών. Το δεύτερο CD περιέχει 4 ακόμα κομμάτια. Το πρώτο CD ανοίγει με ένα intro για να ακολουθήσει το "The Blind House". Εξαιρετικό κομμάτι, όπως και το "Great Expectations" που παίρνει θέση μετά από αυτό. Και οι μεγάλες προσδοκίες που είχα για αυτό το άλμπουμ σταματούν, για λίγο, κάπου εδώ. Στην συνέχεια πέφτουν κάπως τα πράγματα με τα "Kneel and Disconnect" (απλά συμπαθητικό), "Drawing the Line" (καλό μεν, δίχως φαντασία δεν), "The Incident" (πειραματικό, σκοτεινό, αρκετά καλό αν και θυμίζει έντονα NIN. Μπορεί να πειραματιστεί και καλύτερα ο Wilson όταν το θελήσει. Είναι πάντως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι αυτού του σερί), "Your Unpleasant Family" και "The Yellow Windows of the Evening Train" (και τα 2 τελείως αδιάφορα). Τα πράγματα φτιάχνουν πάλι με το "Time Flies" (το πρώτο single). Κλασικοί, καλοί Trees που συνδυάζουν την παλιά με την νέα σχολή. Ακολουθεί και δεύτερο intro που είναι πανομοιότυπο με αυτό που ανοίγει το άλμπουμ, για να μπει το "Octane Twisted". Φοβερό κομμάτι το οποίο θυμίζει Opeth σε αρκετά σημεία. Και περνάμε στο "The Séance" που βασικά συνεχίζει το "Octane Twisted", για να το κλείσει στο τέλος το αμέσως επόμενο "Circle of Manias" (με άλλα λόγια αυτά τα 3 κομμάτια είναι κανονικά σαν 1). Το κλείσιμο του πρώτου CD έρχεται με το πολύ όμορφο "I Drive the Hearse". Αν και κάπως εμπορικό, είναι πάρα πολύ καλό.
Το δεύτερο CD ξεκινάει κάπως αδιάφορα με το μέτριο "Flicker", συνεχίζοντας με το πιο πειραματικό "Bonnie the Cat", δίχως όμως να καταφέρνει να με ενθουσιάσει όσο θα έπρεπε. Το τοπίο καθαρίζει με το "Black Dahlia", ένα όμορφο tune που τον κύριο λόγο έχουν τα φωνητικά του Wilson. Το "Remember Me Lover" είναι ότι πρέπει για το κλείσιμο του άλμπουμ, μιας και είναι το καλύτερο κομμάτι του δεύτερου CD.
Αυτά λοιπόν για το "The Incident" (κατά την ταπεινή μου γνώμη πάντα). Ένα άλμπουμ που είναι μεν κλασικό Porcupine Tree, αλλά δεν καταφέρνει να φτάσει τον πήχη που σήκωσαν πριν δύο χρόνια με το "Fear of a Blank Planet". Προσωπικά περίμενα κάτι του επιπέδου του, αν και παρόλα αυτά καταφέρνει να τρυπώσει μέσα στις καρδιές μας, προκαλώντας μας όμορφα συναισθήματα. Όπως και να το κάνουμε, Wilson είναι αυτός. Ακόμα και σε στιγμές χαλάρωσης της ιδιοφυΐας του, το αποτέλεσμα δεν γίνεται με τίποτα να είναι κακό.

Βαθμολογία: 7/10

WARBRINGER-Waking into Nightmares

Αν «Η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί» ,τότε αυτό πρέπει να ισχύει απόλυτα για την περίπτωση των WARBRINGER..

Ενώ ο κρότος του ντεμπούτου τους, “War without End” του 2008 ακόμα ηχούσε στ’αυτιά μου, σε κάποιους βιαστικά δημιουργήθηκε η αίσθηση του διάττοντος αστέρα. Σε άλλους πάλι ότι τα καλύτερα έρχονται. Άλλοι απλά περίμεναν υπομονετικά.. Έναν χρόνο μετά, το “Waking into Nightmares” έρχεται να βάλει τα πράγματα στην(απόλυτα)σωστή τους θέση.

Τα thrash βλαστάρια μας από το L.A.,τα οποία αρπάχτηκαν εν μια νυκτί από τα γεράκια της CENTURY MEDIA αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες ελπίδες της νεότερης Αμερικάνικης(και όχι μόνο) Thrash Metal σκηνής. Και για να μην παρεξηγηθώ όταν λέω Thrash,εννοώ κλασικό ,αυθεντικό Thrash Metal της θρυλικής Bay Area.Μόνο που εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με σύγχρονους «καλούς Χριστιανούς», ιδιοκτήτες πολυτελών βιλών και πισινών..Η πηγή έμπνευσης δεν γεννιέται με δροσιστικά cocktails σε κάποια έπαυλη και με εσένα να αγναντεύεις το μακρινό Downtown από το πολυτελές μπαλκόνι σου..Έχουμε να κάνουμε με πέντε κωλόπαιδα γαλουχημένα με τις κλασικές αξίες της Thrash Metal σκηνής ,μεγαλωμένα μέσα στα γεμάτα ιδρώτα clubs του L.A.Βέβαια, θα μου πείτε, οι περισσότεροι έτσι ξεκινούν πάντα. Ουδεμία αντίρρηση..

Το “Waking into Nightmares” αποτελεί από μόνο του ένα review.Ένα review στην θρυλική Bay Area σκηνή. Όλος ο καλός κόσμος λοιπόν κάνει την παρέλασή του από εδώ. Όλα τα μεγάλα ονόματα.Και τιμώνται με το παραπάνω από τους WARBRINGER. Τι θέλετε;SLAYER,ANTHRAX,EXODUS,TESTAMENT είναι στην σειρά. Ακόμα και οι σαύρες της Arizona, οι πολυαγαπημένοι μας SACRED REICH είναι κι αυτοί εδώ..Και στο τέλος της σειράς,ως κερασάκι στην τούρτα, φυσικά, οι SEPULTURA..Και οι WARBRINGER αποδίδουν τιμές(;;) σε όλους ανεξαιρέτως ,θερίζοντάς τους σαν ένα ανεξάντλητο μυδραλιοβόλο ,θέλοντας με ένα απίστευτο μένος να διαλύσουν το σβέρκο των αγαπημένων τους παππούδων.. Ωστόσο, εμφανείς είναι και αρκετές επιρροές από την μεγάλη Γερμανική Thrash Metal σκηνή. Από εκείνη την βρωμερή αποθήκη έχουν προμηθευτεί άλλωστε το οπλοπολυβόλο τους τα παλληκάρια μας. Είπαμε, όλος ο καλός κόσμος μαζί..

Σε σχέση με το ντεμπούτο τους μπορεί κάποιος να διακρίνει με μεγάλη ευκολία την τεράστια βελτίωση. Η χαρακτηριστική πλέον άνεση της μπάντας να σερφάρει εντυπωσιακά και με άνεση από καταιγιστικές ταχύτητες σε πιο(σχετικά) mid-tempo ρυθμικά περάσματα, είναι εμφανής. Οι εναλλαγές ρυθμών είναι λυσσώδεις και εντυπωσιακές αν αναλογιστεί κανείς την μικρή μουσική τους πείρα. Το ταλέντο τους όμως ξεχειλίζει.Κιθαριστική καταιγίδα,στιβαρό μπάσο,drummer πραγματικό αστέρι που σου δημιουργεί τάσεις σύγκρισης με ιερά τέρατα της σκηνής, φωνητικά Made In West Coast και όποιον πάρει ο χάρος..Παραγωγή αισθητά βελτιωμένη, αλλά έντεχνα πριμάτη να συμπληρώνει το πανέμορφο πολεμικό τοπίο..Χε,χε...Τα πέντε τυπάκια μας παραδίδουν ένα thrash αριστούργημα από δέκα σπουδαία tracks από τα οποία μου στάθηκε αδύνατο να ξεχωρίσω κάποιο, καθότι απλά κανένα δεν υστερεί. Η πρόοδος συνθετικά είναι επίσης μεγάλη, δίνοντας αυτό το κάτι παραπάνω που χρειάζονται τέτοιες περιπτώσεις ταλέντων,ώστε να ξεπεράσουν την «κατάρα» του επιτυχημένου ντεμπούτου. Και δεν φαίνεται να έχουμε να κάνουμε με μια περίπτωση μπάντας η οποία στρογγυλοκάθισε στην επιτυχία του πρώτου τους album.Αντίθετα, είναι ολοφάνερο ότι έχουν κάνει πάρα πολλά βήματα μπροστά..Και βρίσκονται στον σωστό δρόμο. Κι εγώ μαζί τους..

Είμαι σίγουρος ότι στα headquarters της Century Media τρίβουν τα χέρια τους και χαμογελούν υπερήφανοι, μην έχοντες μετανιώσει (για άλλη μια φορά..)για την επιλογή τους. Και κρατούν σφιχτά τον νέο τους θησαυρό..

Μπάντα με λαμπρό παρόν και ακόμα λαμπρότερο μέλλον.

Βαθμολογία:λαμπρή(τουλάχιστον..)

VERACRASH - 11:11

Μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της χρονιάς μας έρχεται από την Ιταλία. Οι Μιλανέζοι Veracrash κυκλοφόρησαν φέτος το ντεμπούτο τους "11:11" (έχουν κυκλοφορήσει και ένα EP το 2006). Ακούγοντας το άλμπουμ για πρώτη φορά έχεις την εντύπωση πως ακούς κάποιο νέο side-project του Josh Homme. Άνετα θα μπορούσα να τους χαρακτηρίσω σαν τους Ιταλούς Queens of the Stone Age. Ο ρυθμός, μαζί με τα φωνητικά και τις εναλλαγές των κοφτών riffs, αποτελούν το σήμα κατατεθέν τους, ταυτίζοντάς τους αμέσως με τους QOTSA. Το παίξιμό τους είναι άψογο. Η ικανότητα τους στην σύνθεση δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητη. Το τελικό αποτέλεσμα σε αφήνει με ανοικτό το στόμα, κάνοντάς σε να αναρωτιέσαι «μα τι στο καλό συμβαίνει στην γειτονική μας χώρα;». Το "11:11" είναι ένας από τους πιο συναρπαστικούς δίσκους που άκουσα φέτος. Αν είναι έτσι το ντεμπούτο τους αναρωτιέμαι πως θα είναι το επόμενό τους. Αν το χειριστούν έξυπνα και συνεχίσουν σε αυτό το ύφος, φτιάχνοντας άλμπουμ σαν και αυτό, τότε η επιτυχία είναι απλά ζήτημα χρόνου. Το μέλλον τους ανήκει αναμφισβήτητα.
Κομμάτια σαν τα "Santa Sangre", "Broken Teeth, Golden Mouth", "Miseducation", "Beyond The Grave" και "Jeeza" δεν αφήνουν κανένα περιθώριο μη ταύτισής τους με τους QOTSA. Χειμαρρώδεις, καταιγιστικά, μελωδικά, άρτια εκτελεσμένα, σε παρασύρουν μαζί τους χαρίζοντάς σου την απόλυτη μουσική ικανοποίηση. Το "Russian Roulette" (με γυναικεία lead φωνητικά) μαζί με τα instrumental "Snakes For Breakfast" και "Perceptive Tollage", σε οδηγούν σε πιο post κατευθύνσεις, δίχως όμως να αλλάζουν ταυτότητα, με αποτέλεσμα να μην χάνεται αυτή η "QOTSA" αίσθηση.
Το "11:11" είναι ένα άλμπουμ που συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους τους λάτρεις της καλής Rock μουσικής. Οι Veracrash είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα μπάντα με πολλές δυνατότητες που περιμένουν να ανακαλυφθούν και να ακουστούν από όλους μας, ανταμείβοντάς μας με τον καλύτερο τρόπο.

Βαθμολογια: 8,5/10

Church of Misery - Houses of the Unholy

Τέταρτος δίσκος για τους γιαπωνέζους Church of Misery (συμπεριλαμβανομένου του Vol. 1) και η ψύχωση για τους κατά συρροή δολοφόνους δε λέει να βρει γιατρειά.

Adolfo de Jesús Constanzo, Albert Fish, Richard Speck και η λίστα με τις προσωπικότητες που στοιχειώνουν τις συνθέσεις της μπάντας συνεχίζεται. Λογικό. Οι συγκρούσεις στο σταυροδρόμι Sabbath/Kuyss προκαλούν κατά κανόνα πολύνεκρα και είναι πάντα ηχηρές.

Αργόσυρτο και βασανιστικό το stoner - doom των Church of Misery, ξεκαθαρίζει τις προθέσεις του από το El Padrino, δίνει διορία στο Shotgun Boggie για να ξεθυμάνει τελετουργικά τη μανία του στο Badlands. Προς το παρόν τουλάχιστον…

Δολοφόνοι σκακιέρας οι Church of Misery, δεν έχουν την παραμικρή πρόθεση να τετραγωνίσουν τον κύκλο στο Houses of the Unholy. Λερώνουν τα χέρια τους προκαλώντας ασφυξία στο μπάσο, γρονθοκοπώντας τα drums, ξεδιπλώνοντας μοχθηρά την κιθάρα (Blood Sucking Freak – όλος ο δίσκος σε αυτή την Iommiκη riffαρα!!!) και γδέρνοντας τις φωνητικές χορδές του Yoshiaki Negishi (Neggy).

Matamoros Mexico,
Lincoln Nebraska,
Follow me…

SHRINEBUILDER - Shrinebuilder

Η αναμονή έλαβε τέλος (επιτέλους). Η υπερδισκάρα των Shrinebuilder κυκλοφορεί επίσημα από σήμερα και δεν έχω σκοπό να πω πολλά λόγια, μιας και έχω μείνει speechless!
4 θεοί του Αμερικανικού Heavy Rock ένωσαν τις υπερδυνάμεις τους και έφτιαξαν αυτόν τον δίσκο-«Ναό» (σαν καλοί "shrinebuilders" που είναι) για να μπορούμε να τους λατρεύουμε εκεί ελεύθερα.
Τα θεμέλια πολύ βαριά. 5 «τσιμεντοκολόνες» που θα ζήλευε και ο καλύτερος «μηχανικός». 5 αριστουργήματα μεγάλης εμπνεύσεως…

Οι Αρχιτέκτονες / Θεοί:
Wino (Saint Vitus, The Obsessed, Spirit Caravan): κιθάρα / φωνή
Scott Kelly (Neurosis, Tribes of Neurot, Blood and Time): κιθάρα / φωνή
Al Cisneros (Om, Sleep, Asbestosdeath): μπάσο / φωνή
Dale Crover (Melvins, Altamont, Men of Porn): ντραμς

Ο Ναός:
SHRINEBUILDER

Η Εταιρία:
Neurot Recordings

Ο Μηχανικός:
Toshi Kasai (Melvins, Big Business, Tool)

Τα Δομικά Υλικά:
1. Solar Benediction
2. Pyramid Of The Moon
3. Blind For All To See
4. The Architect
5. Science Of Anger

Το Αποτέλεσμα:
Ένα εξαγνισμένο Doom Stoner Αριστούργημα!!!

Σταματάω εδώ και αφήνω την βαθμολογία (και τον Scott Kelly*) να μιλήσει από μόνη της…

Βαθμολογία: 10/10


*(Δείτε στα comments το σχόλιο του Scott Kelly για τους Shrinebuilder)

FUCK BUTTONS - Tarot Sport

Μόλις ένας χρόνος πέρασε από το συμπαθητικό "Street Horrrsing" και οι Fuck Buttons επέστρεψαν με τρελά κέφια βομβαρδίζοντας τα αυτιά μας με ένα νέο τους πείραμα. Το "Tarot Sport" είναι ένα από αυτά τα άλμπουμ που κολλάς άσχημα και με την μια. Σκάλες ανώτερο από το περσινό τους "Street Horrrsing", ρυθμίζοντας τις κονσόλες τους έτσι ώστε να τρυπήσουν με ηχητικά τρυπάνια το μυαλό μας χαριζοντάς μας μια ηλεκτρονική βόλτα μέσα στο τριπάτο roller-coaster τους.
Το πρώτο sound-scape ανοίγει με τους καλύτερους οιωνούς και φέρει τον εύστοχο τίτλο "Surf Solar". Από το πρώτο άκουσμα κατάλαβα ότι κάτι καλό συμβαίνει εδώ. To industrial noise σκάψιμο ενός μηχανικού τυφλοπόντικα με το όνομα "Rough Steez" τσιτώνει τις αισθήσεις και το μόνο που θες είναι να ακούσεις την επόμενη έκπληξη. Και αυτή έρχεται με το πιο χαλαρωτικό και μεθυστικό "The Lisbon Maru". Σαν να ταξιδεύεις τον γαλαξία μέσω κβαντικών αλμάτων. Και σκάνε από το πουθενά οι "Olympians" σε πιο up-tempo διάθεση δίνοντας παραπάνω ώθηση στο τρενάκι. Σειρά έχει η παράνοια του "Phantom Limb" προετοιμάζοντας το έδαφος για το "Space Mountain". Άλλος ένας εύστοχος τίτλος για ένα ακόμα opiated sound-scape. Τα κβαντικά άλματα συνεχίζονται ώσπου να βρεθούμε στον τελευταίο προορισμό. Τελευταία στάση το εκπληκτικό "Flight Of The Feathered Serpent". Καλειδοσκοπικές εικόνες περνούν γρήγορα από μπροστά σου σε αυτό το interstellar overdrive.
Η βόλτα στο κβαντικό roller-coaster των Fuck Buttons έλαβε τέλος. Πρέπει να κατέβω αλλά δεν θέλω. Επιχειρώ δεύτερη βόλτα στο καπάκι. Όταν κατέβηκα ήμουν αρκετά ζαλισμένος ώστε να επιχειρήσω ακόμα μια. Δεν άντεξα όμως στο να μην παρασυρθώ ξανά.
I’ve jumped way beyond the Red Line into uncharted space. Frack Me!

Βαθμολογία: 8,5/10

THE VANDELLES-Del Black Aloha

Οι Raveonettes παρέα με τους APTBS και με ξύδια παίζει να γράφανε ανάλογο δίσκο . Και είναι σα να το βλέπω μπροστά μου .'Ηey Sharin , pass me the beer ...and the cocaine...'

'Fuck off Oliver..this is all MINE'. Εντάξει το παρατράβηξα..Δεν είναι μέσα στην τρελλή τσίτα ο δίσκος , βρωμάει όμως αλκοόλ αυτή η υπέροχη shoegazila , ναι , έχω ένα crush με το είδος γενικά αυτό τον καιρό . Σήμερα λοιπόν φρόντισε ο κύριος Mud να μου υπενθυμίσει αυτή την κυκλοφορία και δεν άντεξα ... Κάποιος με έχει ματιάξει τελευταία και δεν θυμάμαι πολλά. Έβαλα στην άκρη όλες μου τις προτεραιότητες για review για να πω απλά δύο λόγια για τους Vandelles . Σας σόκαρα ε? ΟΧΙ , δεν θα πω για τους Vandelles ,μη χαίρεστε , για εμένα θα πω πάλι . Μου αρέσει απίστευτα να παρακολουθώ μια δολοφονία σε ταινίες και σειρές , γενικά τον τρόπο που γίνεται τελικά το έγκλημα . Ειδικά όμως λατρεύω το σημείο που ο δολοφόνος έχει όρεξη για κουβεντούλα με το θύμα του ελάχιστα πριν αρχίσει να κυλάει το αίμα και το θύμα είναι έτοιμο να χάσει και την τελευταία του ελπίδα για σωτηρία .Φυσικά και σιχαίνομαι τις στιγμές που εισβάλει κάποιος και σώζει το μελλοντικό πτώμα . Εκεί σταματάω να παρακολουθώ , δε με αφορά η συνέχεια . Συμπτωματικά σε ένα δίσκο μου συμβαίνει σχεδόν το ίδιο .Αν δεν κυλήσει αίμα , δεν δίνω αστεράκι ούτε για πλάκα . Αν σωθεί η ακρόαση από άλλο δίσκο ο προηγούμενος δεν υπήρξε ποτέ . Το Del Black Aloha δε δολοφονεί ακριβώς όμως θα μπορούσε άνετα να αποτελέσει την κουβεντούλα που περιέγραψα παραπάνω .Περιέχει και το κομμάτι 'California Killer' που κολλάει απίστευτα στο θέμα μου . Αν η κουβεντούλα είναι και έξυπνη κιόλας και όχι τύπου 'You are going to die , face it' τότε για εμένα αποτελεί όλο το peak της υπόθεσης . Για κάτι τέτοιες μαλακισμένες λεπτομέρειες έχω γεννηθεί , το ξέρω . Ξέρω επίσης πως αυτό το album είναι καλός πρόλογος για να αρχίσεις να πίνεις ...και να αρχίσεις να κουνάς και το κεφάλι φυσικά . Επίσης ξέρω πως το crush μου έχει κολλήσει το κεφάλι επικίνδυνα .Καινούριο επεισόδιο Dexter , shoegaze , noise , τσιγάρο . Πως λέμε δουλειά , σπίτι , σπίτι , δουλειά ?Ε , κάτι ανάλογο έχω πάθει..Δεν ξέρω ίσως να μου φύγει όμως το θέμα μου με την κουβεντούλα μάλλον δε θα το ξεπεράσω ... Αν έχει κάποιος να μου προτείνει καμμιά ψαγμένη τέτοια ταινία που να μην έχω ανακαλύψει θα με εξιτάρει ιδιαιτέρως . Εγώ την πρότασή μου για σήμερα την έκανα πάντως και πριν καν ξημερώσει...

8.2/10

"SUCH HAWKS SUCH HOUNDS" Scenes From the American Hard Rock Underground (DVD)

Το "SUCH HAWKS SUCH HOUNDS" είναι ένα ντοκιμαντέρ για την Underground Heavy Rock σκηνή της Αμερικής και της μετεξέλιξής της, από τα 70’s έως και σήμερα, σε αυτό που ονομάζουμε Stoner, Desert Rock, Doom, Psychedelic Punk Rock κλπ. Πολύ ενδιαφέρον για τους φίλους του συγκεκριμένου είδους όπως επίσης και για όσους θα ήθελαν να το ανακαλύψουν και να μυηθούν σε αυτό μέσα από την ιστορία όλων αυτών των μουσικών που με το πάθος τους και την τρέλα τους κατάφεραν να το φτάσουν ψηλά, εκεί που πραγματικά του αξίζει.
Η σκηνοθεσία είναι των John Srebalus και Jessica Hundley και μας παρουσιάζουν μέσα από αυτήν την ταινία τους, ανθρώπους που έπαιξαν ιδιαίτερο ρόλο σε αυτό το μουσικό κίνημα, όπως οι:
Scott "Wino" Weinrich (Saint Vitus, The Obsessed, Spirit Caravan, The Hidden Hand), Scott Reeder (Kyuss), Matt Pike (High On Fire, Sleep), Al Cisneros και Chris Hakius (OM, Sleep), Tom Davies και Eddie Glass (Nebula), Brant Bjork (Kyuss, Fu Manchu, Che), Mario & Larry Lalli (Fatso Jetson, Yawning Man), Greg Anderson (Sunn O))), Goatsnake), Stephen O'Malley (Sunn O)))), Mark Arm (Mudhoney), Joe Preston (Earth, The Melvins, High on Fire), Bob Pantella και Chris Kosnik (The Atomic Bitchwax), Billy Anderson (μουσικός παραγωγός που έχει συνεργαστεί με ονόματα όπως: Cormorant, Eyehategod, Mr. Bungle, Red House Painters, Fantomas, Sleep), Jack Endino (από την Sub Pop) και πολοί άλλοι ακόμα , παραγωγοί, δημοσιογράφοι, φωτογράφοι, Artists & Cover Designers αλλά και μουσικοί από μπάντες όπως: Acid King, Across the River, Bardo Pond, Comets on Fire, Dead Meadow, Earthless, Mammatus, Pearls and Brass, Thrones και Pentagram.

Trailer: http://www.youtube.com/watch?v=yhRYmYHJxrc

Buy on line: http://www.suchhawkssuchhounds.com

“…what makes this documentary work is that it was born from within the scene.” - HARP

“…this ain’t no chin-scratching academic text; it’s raw live footage…” - SF Weekly

“The best documentation of our music ever done.” - Wino

“The first time anyone’s gotten the Sleep story right.” - Al Cisneros